Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Secretaressedag…

‘Oh ja, nationale secretaressendag…’ denk ik een fractie van een seconde, maar meteen daarna realiseer ik mij dat ik geen cadeautje hoef te bedenken. Dit jaar geen mooie verzen van Huub Oosterhuis of een groot boeket bloemen. Dit jaar hoef ik niets te kopen. Ik heb geen secretaresse meer.

Na jaren werken merkte ik dat er klusjes waren die mij energie kostten, waar ik niet goed in was en die ik dan maar uitstelde. Daardoor werkte ik minder efficiënt dan ik zou willen en dat irriteerde mij. Ik was zwanger van de vijfde en had daardoor toch al veel minder energie. Natuurlijk: iedereen moet op zijn werk óók dingen doen die hij níet leuk vindt, maar als je nou geholpen kon worden bij die dingen die níet je sterke kant zijn – dat zou toch alleen maar winst zijn? En zo zocht ik naar een secretaresse. Maar welke vrijwilliger zou ik mijn vertrouwelijke afspraken laten beheren? Wie zou ik mijn agenda met pastorale afspraken toevertrouwen? Jij bood je aan. Je deed al zoveel voor de kerk, voor de kerkenraad, maar dit wilde je er wel een tijdje bij doen. ‘Totdat je bevallen bent,’ zei je erbij. Maar ook toen ik bevallen was, bleef jij.

Wat vond ik het leuk om te zeggen dat ik een secretaresse had, dat jij mijn secretaresse was. Ik wist hoe je werkte, want we werkten al een tijdje samen in de kerkenraad. Als scriba van de kerkenraad had je een omvangrijke taak die je met grote kundigheid en met passie vervulde.
Ik wijzigde de instellingen van mijn digitale agenda en gaf je zo toestemming om afspraken in mijn agenda te zetten. Ik gaf je lijstjes met namen, dagen en tijdstippen zodat je ontmoetingen kon regelen voor mij. Maar vaker nog kwam er een berichtje naar míjn kant of ik hieraan gedacht had, of ik dat niet vergat, of ik dit zelf wilde doen of dat jij het zou regelen.
Ik vond een cadeautje op secretaressedag meer dan verdiend. Wat kon mij het schelen dat het de zoveelste speciale dag was die de commercie in het leven had geroepen. Ik deed er in dit geval graag aan mee.

En nu heb ik geen secretaresse meer.

In de instellingen van mijn digitale agenda staat jouw emailadres nog steeds, maar jij zult mijn agenda niet meer bekijken. Ik krijg geen appje meer van je met een reminder. Was het maar waar, dan had ik nu niet zo achter mezelf aan lopen rennen. Dan was ik beter georganiseerd en was mijn werk beter gestructureerd. Dan was ik niet zo gefrustreerd over alles wat ik nog moet plannen, maar dan was ik bovenal niet gefrustreerd, omdat jij er niet meer bent.

Nu je er niet meer bent, realiseer ik mij pas goed hoeveel ik aan je had en hoezeer ik je mis. Je was net zo secuur en perfectionistisch als ik, vond spelling en stijl net zo belangrijk als ik (ook al wilde je teksten niet aan beide kanten uitlijnen). Ik mis je ook, omdat je zoveel meer was dan alleen secretaresse of scriba.

Je nam de verantwoordelijkheid op je om de seniorenochtenden te organiseren, met passie zocht je mee naar vormen, liederen, gebeden, teksten om de belangrijke momenten in het kerkelijk jaar tot bijzondere erediensten te maken. Het was een samen optrekken, een samen zoeken, een samen werken die mij energie gaf.
Als we aan jouw grote, houten tafel werkten aan het visiedocument voor de gemeente dan droomden we samen. Heel openhartige praters waren we allebei niet, maar dat hoefde niet: we hadden genoeg gemeenschappelijk zodat er een soort onuitgesproken begrip was.

En toen werd je ziek. En je bleef ziek. Dit was geen griep – er was meer aan de hand. Veel meer. Huilend zaten we samen op de voorste kerkbank – de zondagavond voordat ik op vakantie zou gaan. Hoewel ik er ontzettend naar uitzag om met mijn gezin vier weken rond te reizen op Java, zag ik er ontzettend tegenop om jou los te laten: zou ik je nog in leven terugzien? We voelden ons machteloos, verslagen. Wij, die zo graag aanpakten, die van doen hielden, we konden niet meer doen dan samen bidden.
Ik zag je terug, maar het ging niet goed met je. Voortdurend zat er weer iets tegen. Natuurlijk hielden we hoop, maar het was echt hoop tegen beter weten in. Want eigenlijk was er niets waaraan we ons – medisch gezien – konden vastklampen.
Ondanks je ziek zijn, bleef je onze scriba, bleef je mijn secretaresse. Je wist van geen ophouden. Ophouden zou een soort capitulatie zijn en zover was je nog niet. We vergaderden aan jouw hoog/laag-bed. Je dacht mee, je was betrokken bij de kerkenraadsvergaderingen: appte ons daarvoor nog even en naderhand bespraken we hoe het geweest was.

Op een ochtend appte je mij met de vraag wanneer ik tijd had om de spullen van de kerk op te halen. Het ging slecht en je voelde dat het steeds minder werd. Je wilde afronden waar je mee begonnen was. Overdragen waar je met hart en ziel aan gewerkt had. Ik verzamelde alle dozen en ordners vol gemeentewerk.
Nadat je je werk overgedragen had, vroeg je of ik bij je wilde komen zitten. Het was nog maar een paar maanden geleden dat we samen huilend op de voorste kerkbank gezeten hadden. Nu zaten we op jouw bed. We huilden, omdat we het niet begrepen. We huilden om alles wat er nooit zou komen. Om alles wat we nooit zouden kunnen delen. Ik legde mijn hand op je hoofd en zegende je.

Die nacht overleed je…

Ik kan secretaressedag niet meer vieren…

Op 13 november 2015 overleed ze – nog geen half jaar nadat de arts haar vertelde dat ze ongeneeslijk ziek was…

Advertisements

11 reacties op “Secretaressedag…

  1. Tineke
    21 april 2016

    Ontroerend beschreven, maar wat een pijn en verdriet gaan er schuil achter dit verhaal. En wat een gemis om deze bijzondere vrouw, met wie je zo’n bijzondere band had!

  2. Jaap Laning
    21 april 2016

    Aangrijpend…

  3. Jeltsje Elzinga
    21 april 2016

    Het raakt mij diep. Jouw woorden, jouw medeleven, jouw gemis, jouw vragen die onderhuids mee resoneren. Wat een fijn mens was zij, ben jij.

  4. Robert Gils
    21 april 2016

    Dat komt binnen al als een groot gemis. Heel veel sterkte voor jouw en je gemeente om zo iemand te moeten missen. zeer aan grijpend

  5. Arie
    21 april 2016

    goed geschreven Mirjam, zoals velen van ons jouw secretaresse, onze scriba en mede ouderling ze hebben gekend. We mogen erop vertrouwen dat ze bij God onze Vader is.

  6. Chris
    30 april 2016

    Mooi als mensen ervoor elkaar zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: