Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Voetwassing

‘Ik heb een voorbeeld gegeven,’ zegt Jezus, ‘wat ik voor jullie heb gedaan, moeten jullie WP_20160324_007ook doen.’ Jezus heeft twee dingen gedaan: Hij laat zien dat een meester niet te groot is om te dienen én Hij laat zien dat zijn leerlingen schoongewassen, rein moeten zijn om bij Hem te kunnen horen. Niet alleen het letterlijke stof moet van hun voeten gewassen zijn – nee, het stof staat symbool voor het kwaad van deze wereld waarin wij telkens staan. En daarmee is de voetwassing een soort doopritueel.

In de oude kerk werd dit ritueel steeds weer herhaald en ook nu nog zijn er christelijke tradities waar de voetwassing een vast onderdeel is van de liturgie op Witte Donderdag. (Denk aan de Rooms-Katholieke traditie – Paus Franciscus die vorig jaar in een gevangenis in Rome was en dit jaar in een opvangcentrum voor vluchtelingen in Rome om hen de voeten te wassen.)

De voetwassing is een ritueel. Dat betekent dat het een symbolische betekenis heeft. Dat betekent ook dat het niet een verplichting is om mee te doen, want het gaat uiteindelijk om dat waar het ritueel voor staat: het betonen van liefde en dienstbaarheid, het ontvangen van ontferming, zorg en genade van Christus. Het gaat er uiteindelijk om om dát te leven…

Tegelijk willen we ruimte geven om het ritueel te beleven. Dat doen we doordat ik straks de voeten van één van de leden van de liturgiecommissie zal wassen. Daarbij zal het gedicht ‘Voetwassing’ gelezen worden dat heel treffend de ongemakkelijke gevoelens van deze avond, van dit ritueel verwoordt. Daarna ben je vrij om ook naar voren te komen, je kunt op één van de stoelen plaatsnemen om je schoenen uit te doen en op de voorste kerkbank plaatsnemen om je voeten te laten wassen. Voel je vrij om dit ritueel te ondergaan, voel je vrij om op uw eigen plaats de betekenis van Jezus’ handelen tot je te nemen.

 

U hebt uw handen vuil gemaakt
aan onze voeten,
wij overwegen nog
of wij wel samen aan één tafel zullen gaan.

Breng ons te binnen
het gebroken brood,
het geheim van het graan,
het geeft zich aan de aarde,
sterft,
breekt uit in leven.

En laat ons niet ontgaan
de klare wijn
van uw woorden,
maak ons tot ranken
aan U, wijnstok van liefde.

Wij zijn maar vluchtige mensen,
laat ons weer wonen
onder één dak,
breng ons weer thuis bij U aan tafel.

Jaap Zijlstra

Op Witte Donderdag 24 maart 2016 was de voetwassing voor het eerst onderdeel van de liturgie in de Gereformeerde Kerk Ottoland. Deze tekst was een inleiding op, uitleg over dit ritueel. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: