Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Nooit alleen

Afgelopen zondag las ik in de kerkdienst waarin ik twee kleine meisjes mocht dopen uit de brief aan de Hebreeën. Ik vind dat eerlijk gezegd een moeilijke brief, maar het is een tekst die als bemoediging is bedoeld. Een steun in de rug om vast te houden aan het evangelie van Jezus Christus. Ik las die morgen deze woorden:

De Levieten zijn sterfelijk, dus er moeten steeds weer nieuwe priesters komen. 24-25 Maar Jezus leeft voor altijd. Hij blijft dus ook voor altijd priester. Daarom kan hij mensen die via hem bij God komen, voor altijd redden. Want Jezus laat ons niet in de steek.

In het volk Israël waren mannen aangewezen om in en rond de tempel in Jeruzalem te werken, de nazaten van Levi – en van hen wordt gezegd dat ze sterfelijk zijn. Dat lijkt een overbodige opmerking, want alle mensen sterven vroeger of later… Dat is nou eenmaal het gevolg van onze kennis van goed en kwaad: God heeft ons bestaan eindig gemaakt, omdat de mens anders oneindig kwaad zou kunnen doen… Want telkens opnieuw is het kwaad aantrekkelijker. En telkens opnieuw moeten er dieren geslacht worden, offers gebracht om wat door het kwaad kapot is gemaakt te herstellen.

Het kromme aan deze gang van zaken is dat de Levieten die de mensen moesten helpen bij de verzoening met God – dat die Levieten geen haar beter waren dan de mensen voor wie zij bemiddelden. Daarom moesten ze steeds eerst voor hun eigen kwaadaardigheid offers brengen voordat ze rein genoeg waren om offers voor anderen te kunnen brengen.

Het moest anders. Beter.

Jezus leeft voor altijd. Hij blijft dus ook voor altijd priester.

Alleen de mens die God in alles gehoorzaam is kan dat offersysteem met al haar beperkingen doorbreken. En dat heeft Jezus gedaan. Jezus laat ons niet in de steek. Hij is trouw aan zijn Vader en trouw aan ons heeft Hij zijn leven gegeven. Je bent nooit alleen… En dat klinkt eigenlijk hetzelfde als de woorden die de profeet Jesaja namens God sprak:

…kan een vrouw haar zuigeling vergeten
of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg?
Zelfs al zou zij het vergeten,
ik vergeet jou nooit.

Of zoals Psalm 27 zingt:

Al verlaten mij vader en moeder,
de HEER neemt mij liefdevol aan.

Dat was een boodschap die het volk van God in die tijd hard nodig had. Israël is bang dat zij niet langer meer het geliefde volk van God zijn. Israël is bang dat God zijn verbond met hen vergeten is. Dat Hij hen niet langer meer een speciale plek geeft. Het gaat zo slecht met hen: er is constant dreiging alom. Telkens aanvallen en aanslagen. Voortdurend een angstaanjagend gevoel. Leven in onzekerheid. Afgesneden van alles wat dierbaar en vertrouwd was.

Dwars tegen alle hopeloosheid in zegt de profeet in naam van God: ‘Kan een moeder soms haar kind vergeten? En zelfs al zou zíj haar kind vergeten – ik vergeet jou nooit.’

Pijnlijk genoeg is het inderdaad realiteit dat er moeders en vaders zijn die hun kind vergeten. Niet alle ouders zijn er even goed in om in verwondering over het leven te blijven leven. Kinderen worden verwaarloosd, weggedrukt, verstoten. Maar nooit, zegt God, nooit val je in een oneindige donkere diepte, want Ik ben er. En Ik zal er altijd zijn.

Er zijn momenten in een mensenleven dat anderen tekortschieten of dat jij víndt dat anderen tekortschieten. De ander kan je niet altijd helpen, kan er niet altijd voor je zijn. Ouders vallen tegen en wanneer je eigen wegen gaat, kun je je alleen voelen. En soms is een goede band gewoonweg niet mogelijk, omdat vader niet meer in beeld is, omdat moeder niet meer in beeld is. Uit je leven geglipt, door pijnlijke omstandigheden of doordat ziekte het onmogelijk maakt die emotionele binding met elkaar te hebben, doordat de dood die band doorgesneden heeft.

Jezus leeft voor altijd. Hij brengt jou bij God. Hij laat je nooit in de steek.

En dat is de grootste bemoediging die je krijgen kunt. Of je nu een Jood bent die Jezus als Verlosser heeft leren kennen en nu onder grote druk staat van de Joodse gemeenschap in het Midden-Oosten in de eerste eeuw van onze jaartelling. Of je nu een Chinese gelovige bent in de eenzaamheid van je huis. Of een vluchteling die de dreiging van het koude zeewater nog in haar lijf en kleren heeft. Of een rijke Nederlander die alles door z’n handen ziet glippen, omdat het vonnis ongeneselijk heeft geklonken.

Er is een andere dimensie in ons leven: de werkelijkheid van God. Ook al zien wij Hem niet. Weet dat ‘Ik ben die Ik ben’ nooit ver bij jou vandaan is. Hij zal je nooit vergeten. Hij zal je nooit in de steek laten.

bewerking van de verkondiging en overdenkingen bij Hebreeën, hoofdstuk 7, vers 23 t/m 25

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: