Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Zonder klagen…

Op 31 augustus 2003 werd ik predikant. En ik werd aan mijn eerste kerkelijke gemeente verbonden. Ik preekte die dag over woorden van de apostel Petrus die hij in zijn eerste brief schreef. Die preek van 12 jaar geleden kan ik niet meer vinden, maar deze week bleef ik hangen bij deze woorden:

Wees gastvrij voor elkaar, zonder klagen.

Gastvrijheid – daar lijkt het deze dagen over te gaan. Want er spoelen mensen aan op het strand. En dat deden ze al langer, maar nu kreeg het ineens een gezicht.

Een kinderlijk mooi gezicht.
En een naam en een leeftijd.
De onschuld lag op het strand.
En wij voelden schuld.

Schuld over wat er toch allemaal in deze wereld gebeurt. Schuld over elkaars meningen en oordelen. Schuld over hoe wij met medemensen omgaan, over hoe onmenselijk de ander behandeld wordt.

Uitgebuit.
In een bootje gepropt.
In een laadruimte gestouwd.
De adem afgesneden.
Tegengehouden door hekken.
In de ogen gesprayd met een soort pepperspray.

Politici door heel Europa heen vergaderen zich een ongeluk over hoe we het probleem moeten aanpakken. Maar realiseren ze zich wel voldoende dat het gaat over een kleuter, een echtgenoot, een dochter, een moeder, een broer…?

Ze proberen een plekje te vinden in Europa. Een veilige plek. Een bestaan. Een leven. Want waar ze ook vandaan kwamen – daar hadden ze het niet. Of in elk geval met veel minder perspectief. Ze varen uit de duisternis weg naar een plek waarvan zij hopen dat het licht in hun leven brengt. Ze lopen over snelwegen op de cadans van de hoop. Ze wachten in Calais op een overtocht naar nieuw leven.

Maar het licht van Europa schijnt lang niet overal zo helder. De hoop wordt hen ontnomen door mensen die niet nog meer moslims in Europa willen, door mensen die vinden dat het gelukszoekers zijn die geen recht hebben op ons geluk. Door mensen die angstvallig het eigen domein willen beschermen.

Wees gastvrij voor elkaar, zonder klagen.

Hoe moeilijk is het om dat in praktijk te brengen? Onze gastvrijheid speelt zich natuurlijk op verschillende niveaus af. Het gaat over de gastvrijheid van je eigen huis voor de mensen in jouw directe omgeving, maar het gaat ook over de gastvrijheid van de kerkelijke gemeente en de gastvrijheid van ons Nederlanders, van Europeanen.

Petrus schreef deze woorden in een tijd van verdrukking en vervolging. Het was moeilijk om christen te zijn en te blijven. En het geloof van de mensen die nét Jezus als de Messias hadden leren kennen stond onder grote druk. Het zou hen angstig kunnen maken. En wanneer mensen beheerst worden door angst gaan ze gekke dingen doen. Dan doen ze deuren en ramen dicht met extra sloten. Ze trekken hekken op en sluiten de grenzen. Ze stellen extra bewaking aan zodat de rest zich in het fort kan terugtrekken.

‘Nee, zo moet het niet,’ zegt Petrus. Blijf onder alle omstandigheden open, transparant, gastvrij, op de ander gericht. Niet jouw angst voor de dreiging is heer over jouw leven, maar God is Heer. En als God Heer is in jouw leven – leef dan zijn liefde, leef zijn barmhartigheid, zijn ontferming, zijn ruimhartigheid, zijn dienstbaarheid, zijn gastvrijheid.

Een deel van de mensen in Europa wordt geregeerd door angst. Niet de mensen die allerlei hulpacties hebben opgezet. Niet de mensen die afreizen naar Lesbos of Calais om te helpen. Niet de bevolking die zich ontfermt over de vermoeide reizigers die hun voeten letterlijk kapot gelopen hebben en uitgeput, hongerig en dorstig en doorweekt zijn van het zweet of de regen. Maar er zijn er genoeg die zich laten leiden door angst. Angst voor de vreemde cultuur en religie van de ander. Angst dat ‘ie zelf minder te besteden krijgt. Dat huizen en banen worden ingepikt.

Wees gastvrij voor elkaar, zonder klagen.

Het is wat mij betreft een opdracht voor iedereen – en christenen in het bijzonder. Want als wij, die deel zijn van de gemeente van Christus, geen gastvrijheid tonen – hoe zouden wij dan Christus representeren?

bewerking van de verkondiging in de Gereformeerde Kerk Ottoland op zondag 6 september 2015

Advertenties

4 reacties op “Zonder klagen…

  1. Hendrika Kreileman
    8 september 2015

    Wat mooi Mirjam. Helemaal mee eens ! Maar wat blijven er dan nog een vragen voor me over wat betreft het hoe en wat voor mezelf. Ik bid dat ik op de juiste manier mijn steentje mag bijdragen.

    • dsmirjam
      25 september 2015

      Dank voor je reactie, Hendrika! En je hebt gelijk: er blijven vragen genoeg over. Hoe deze ‘basishouding’ uitwerkt in jouw leven – dat is een samenspel van de Geest en jou… 😉

  2. mirretje2014
    25 september 2015

    Ik zeg alleen…AMEN!

    • dsmirjam
      25 september 2015

      Ha naamgenote! Ik werd ook vaak ‘mirretje’ genoemd 🙂 Dank voor je reactie – welkom op mijn blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: