Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Familie ver weg…

Volgende week hoop ik met mijn gezin naar Indonesië te gaan, het land waar ik geboren ben. Twee jaar geleden heb ik die reis ook gemaakt – toen in mijn eentje, op zoek naar sporen van mijn verleden. En ik vond die sporen. Het ziekenhuis waar ik geboren ben, het kindertehuis dat mijn adoptie regelde, maar nog veel belangrijker dan dat: ik vond mijn familie. Mijn biologische moeder en haar gezin, mijn biologische vader en zijn gezin. En de afgelopen twee jaar heb ik contact met hen gehouden. Wisselden mijn halfbroer en ik wat zinnetjes uit op whatsapp of facebook – hij in zeer gebroken Engels en daar moesten we het mee doen.

En nu ga ik met mijn gezin op bezoek bij mijn Javaanse familie. Ik noem hen mijn familie – hoewel het als ik heel eerlijk ben niet helemaal zo voelt. Ik bedoel daarmee: het voelt niet als mijn familie in Nederland – dat vertrouwde, dat heb ik niet met m’n biologische familie. Er is ook een hele levensgeschiedenis waar zij geen deel van zijn geweest.

Tegelijkertijd: wat is eigenlijk familie? Wie is je familie? Jezus zegt dat de mensen die de wil van zijn Vader doen zijn familie is.

Ik spreek over de mensen in de kerk, over medegelovigen hier en verder weg graag als broeders en zusters. Het is een wat plechtige manier van zeggen, maar door die woorden te gebruiken duid ik de ander als familie. God is onze Vader en wij mogen zijn kinderen zijn. Betekent dat dat ik me altijd ontzettend verbonden voel met al die andere gelovigen? Betekent dat dat andere gelovigen net zo vertrouwd aanvoelen als mijn eigen Nederlandse familie? Wel nee.

Het bijzondere van familie is dat je je familieleden niet voor het uitkiezen hebt. Het is een cliché, maar vrienden kies je uit en familie krijg je cadeau. En dat is in de gemeente van Christus ook zo. Die andere gemeenteleden, die andere gelovigen zoek je niet zelf uit, maar die worden je gegeven – zeggen we dan zo mooi. En eerlijk is eerlijk: daar zijn we soms best ondankbaar in. Want we zijn niet altijd blij met de mensen die je broeder en zuster genoemd worden en die je er dus gratis en voor niets bij krijgt…

Ik ga volgende week mijn biologische familie bezoeken en ik zal van hen houden ook al zijn er weinig raakvlakken behalve onze gezamenlijke stamboom. Tegen het einde van augustus ben ik weer te midden van mijn broers en zussen in de gemeente in Ottoland en ik zal van hen houden ook al verschillen we soms dag en nacht – we zijn verbonden door dezelfde God en Vader.

overdenking voor ‘De Nieuwe Morgen’ – Groot Nieuws Radio @1008AM op donderdag 9 juli 2015

Advertenties

6 reacties op “Familie ver weg…

  1. Annemie
    10 juli 2015

    Ik wens je een goede reis toe! Je gezin gaat mee? Zijn kunnen ook deel worden van de sporen uit jouw verleden… Fantastisch toch!

    • dsmirjam
      13 juli 2015

      Ja, Annemie – dit keer gaan echtgenoot en kinderen allemaal mee!

  2. Willy Bakker
    10 juli 2015

    Een heel goede reis gewenst naar deze verre oorden, samen met je gezin. Wat zal dat laatste juist heel bijzonder zijn! Ik wens je veel genieten toe, maar vooral Gods zegen in alle omstandigheden, voor jullie allen als gezin, maar zeker ook voor hen in ‘de verre oorden’, familie…

  3. Jaapzegt
    11 juli 2015

    Mirjam, een goede en prettige reis gewenst. Fantastisch dat je gezin ook mee gaat! Ik hoop dat het bezoek een gezegend bezoek voor jou/jullie maar ook voor je biol. familieleden zal zijn. Ga met God… (lied 416).

    • dsmirjam
      13 juli 2015

      Dat is inderdaad ook mijn hoop – dat het goed zal zijn voor iedereen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: