Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

De moedereend

Van de week reed ik met de auto over één van de polderweggetjes die mijn omgeving rijk is toen er plotseling een moedereend de weg over wilde steken. Vanuit de linkerberm schoot ze zo het smalle weggetje op richting het water achter de rechterberm. Achter haar aan stoven – met een iets minder snelle vaart – twee kleine eendjes. Zodra ik moedereend uit het gras zag komen, trapte ik op m’n rem. Ik minderde vaart en stond stil – moedereend en haar kleintjes deden hetzelfde: midden op het weggetje kwamen ze tot stilstand en begonnen wild te fladderen met hun vleugels – volkomen in paniek door de dreiging van mijn auto.

Ik zat in m’n auto naar het tafereel op de weg te kijken – de eenden luid kwakend voor me – en wachtte tot ze veilig de rechterberm bereikt zouden hebben. En toen gebeurde het. In haar paniek stoof moedereend op en vloog de lucht in en haar twee kleintjes kwaakten en waggelden verdwaasd samen midden op het weggetje rond. Ineens in de steek gelaten. Ineens in hun eentje. Instinctief renden de kleine eendjes de goede kant op en moedereend daalde uit de lucht ook in het water. Ik kon weer doorrijden.

En ik moest aan dat kinderliedje denken: van dat kuikentje dat bij z’n moeder zat, onder haar vleugels waar het veilig zat. En dat jij en ik zo bij God mogen schuilen. Een troostrijk beeld. Maar misschien ergens ook wel een beetje een geromantiseerd beeld.

Want de werkelijkheid van je leven kan soms zo bedreigend zijn dat je in wilde paniek rondjes draait op je plaats en even niet meer weet welke kant je op moet. Je dacht veilig in de nabijheid van God te zijn, maar als het leven ineens in alle heftigheid op je af komt dan is het net alsof God wild fladderend verdwenen is en jou verdwaasd achter laat.

Het is een bekend beeld in de bijbel: de vleugels van de Heer waaronder jij mag schuilen. En ik wil ook blijven geloven dat die geborgenheid en veiligheid waar jij naar verlangt bij Hem te vinden is. Als ik daar niet meer op kan vertrouwen, dan is geloven voor mij niet meer relevant.

Misschien vul ik het plaatje nu veel te mooi in hoor, maar het zou toch kunnen dat moedereend van schrik luid ging kwaken en opvloog om het overzicht te houden? Het zou toch kunnen dat zij al kwakend tegen de jonge eendjes zei waar ze heen moesten rennen? Ik wil blijven geloven dat God het overzicht heeft en zoekt naar een uitweg – juist wanneer jij in je paniek denkt alleen gelaten te zijn.

overdenking voor ‘De Nieuwe Morgen’ – Groot Nieuws Radio @1008AM op donderdag 9 juli 2015

Advertenties

Eén reactie op “De moedereend

  1. Ineke
    10 juli 2015

    Beste Mirjam, het is lang geleden dat ik een kijkje op de blog nam.
    Deze is weer treffend geschreven en het is een positieve overdenking, eigenlijk voor iedereen.

    Inspiratie toegewenst,
    Ineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 9 juli 2015 door in Wat er in m'n hoofd omgaat en getagd als , , , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: