Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Navelstaren

In de boekenkast op de kamer van m’n jongens staat een prentenboek: ‘De jongen die zijn naveltje kwijt was’. Kleurrijke platen laten zien hoe het jongetje in het oerwoud op zoek gaat naar zijn navel, maar de zebra, de olifant, de leeuw – ze hebben allemaal hun eigen navel en het naveltje van de jongen hebben ze niet gezien. Het is een kinderboek dus ik kan je geruststellen: de jongen vindt z’n naveltje echt wel weer…

Maar weet je: het lijkt me eigenlijk heerlijk als wij onze navel kwijt zouden zijn. En dat klinkt natuurlijk een beetje raar, maar ik zeg dat, omdat ik soms gek word van het navelstaren. Ik zelf maak me er vaak schuldig aan en misschien herken jij dat ook wel bij jezelf. Jij en ik leven ook in een tijd en een omgeving waarin ontzettend veel mensen navelstaren. Constant jezelf onderzoeken, jezelf bevragen, twijfelen aan wat je denkt, doet, gelooft en wilt. Constant je eigen motieven onderzoeken, je eigen gedachten uitpluizen en jezelf nog beter leren kennen. En natuurlijk: soms is dat ook nodig. Soms is het goed om jezelf nauwkeurig te onderzoeken. Maar doen we niet teveel aan navelstaren? Zijn we niet teveel met onszelf bezig?

Aan de ene kant denk ik dat het goed is als je jezelf kunt ontplooien, als je je talenten ruimte kunt geven en als je kunt afrekenen met ballast uit het verleden. Ik vind het mooi als mensen tot bloei komen en als ze groeien in hun geloof en overtuigder raken van hun eigenwaarde. Maar aan de andere kant denk ik: wat heeft de wereld daar aan? Wat hebben die talloze mensen in Sierra Leone eraan als ik met mezelf bezig ben terwijl zij in quarantaine liggen en in onmenselijke eenzaamheid liggen dood te gaan aan ebola? Wat hebben die talloze vluchtelingen uit Noord-Irak eraan als ik met mezelf bezig ben terwijl de angst zich in lijf en ziel geworteld heeft nu alle wortels afgesneden zijn? Wat hebben de christenen in Noord-Nigeria eraan als ik met mezelf bezig ben terwijl zij rouwen om de vele broers en zussen die doorzeefd zijn met de kogels die Boko Haram-leden op hen afvuurden?

Christen zijn gaat altijd over mijzelf. Christen zijn gaat altijd over jou, over jou als christen. Maar dat staat natuurlijk nooit los van jou, God en de ander. Christen zijn gaat ook altijd over jouw plek in deze wereld. Het is een gelijkzijdige driehoek: God – jij – wereld, er is evenwicht, allemaal even belangrijk.

Misschien schuurt het wel voor mij doordat het zo lastig is om mijn aandacht eerlijk te verdelen. ‘Wat moeten we doen?’ vragen de mensen aan Johannes de Doper als hij tegen hen zegt dat ze zich moeten bekeren. Een heel concrete vraag en Johannes geeft ook concreet antwoord. Wat moet ik doen – vragen de mensen. En Johannes zegt: ‘Deel je kleding, deel het eten dat je hebt.’  Wat moet ik doen – vragen de belastinginners. En Johannes zegt: ‘Vraag niet meer belasting dan toegestaan is.’ Wat moet ik doen – vragen de soldaten. En Johannes zegt: ‘Wees tevreden met je loon, laat je niet omkopen en chanteer niemand.’ Na Johannes’ preek waarin hij de mensen zegt dat ze zich moeten bekeren hadden de mensen ook in hun schulp kunnen kruipen. Naar hun navel kunnen gaan staren om zichzelf vervolgens af te gaan vragen of zij ook zondig zijn en wat ze dan allemaal wel niet fout doen en hoe dat dan komt en wat er in hun leven gebeurd is dat ze zo zijn en dit doen of juist niet doen en wat hen nu tegenhoudt om het anders te doen… Johannes wijst op iets wat de mensen persoonlijk aangaat: hun bekering, maar dat heeft ook alles te maken met hun verhouding tot de ander.

Wat betekent jouw christen zijn voor de ander? Op welke manier is mijn christen zijn van invloed op de wereld om me heen?

Wat moeten we doen?

Eigenlijk zo’n simpele vraag. Nadenken over jezelf, reflecteren op jezelf en eindeloos wroeten in jezelf – ergens is het een luxe. Ook al voelt dat waarschijnlijk niet zo, want meestal is het uit onvrede met jezelf, omdat je tegen jezelf oploopt, omdat je vastloopt, het is meestal niet voor de lol dat je met jezelf bezig bent. En toch. Wie andere zorgen heeft, wie zich richt op andere zaken, die heeft minder ruimte om met zichzelf bezig te zijn. En ik denk dat de wereld het zo nodig heeft als jij en ik ons afvragen: wat moet ik doen?! Dus soms zou ik de duidelijkheid willen hebben die Johannes de mensen gaf: doe zus, doe zo. Maar ik kom niet verder dan de constatering dat ik wel graag iets zou willen doen, maar ik weet niet wat. En zo blijf ik navelstaren en me afvragen wat ik kan bijdragen. Ik wou dat ik m’n navel kwijt was en dat God me duidelijk vertelde wat ik kan doen

bewerking van de overdenkingen voor ‘De Nieuwe Morgen’ – Groot Nieuws Radio, donderdag 11 september 2014

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: