15 augustus

Terwijl ik m’n laatste Luxemburgse biertje drink en alle felicitaties op Facebook like, de mentions op twitter beantwoord, een appje verzend en wat mailtjes terugstuur, kijk ik terug op mijn verjaardag. Eerder heb ik al eens gezegd dat ik een haat-liefdeverhouding heb met verjaardagen. Dat heeft er mee te maken dat verjaardagen vaak zijn als ik al een heel drukke week achter de rug heb en me dan toch verplicht voel om zelf taarten te bakken en nog last minute cadeautjes moet kopen en originele traktaties moet knutselen. Maar dat is geen excuus als het gaat om mijn eigen verjaardag, want die valt haast altijd midden in de vakantie.

Ik ben blij met alle gelukwensen, met m’n ouders die me vanmorgen vroeg al belden, omdat iedere felicitatie mij eraan herinnert dat het leven gevierd mag worden. En dat heb ik nodig. Weet je, dit jaar voelde ik voor ’t eerst de dubbelheid van mijn verjaardag, mijn geboortedag. Dat heeft te maken met de reis die ik februari 2013 gemaakt heb naar Indonesië.

Toen ik vorig jaar m’n verjaardag vierde, realiseerde ik me dat nog niet zo, maar nu besef ik meer dat mijn geboortedag niet een dag van vreugde was. Geen dag van verwondering, geen dag van opluchting na een periode van blijde verwachting, geen dag van warme koestering. Geen liefkozende woordjes en veilige geborgenheid.

Mijn geboortedag is de dag waarop ik ben afgestaan.
Achtergelaten op de kraamafdeling waar ik geboren ben.
In de steek gelaten,
niet gewenst,
niet gewild…Adoptie

Mijn levensverhaal is niet onder de meest ideale omstandigheden begonnen, maar toch: het is een verhaal van leven. Misschien niet door mijn biologische familie gewenst – wel door God en door anderen. Het begin was geen roze wolk, maar het begin is niet het einde. En daarom trok ik op mijn 37e verjaardag een mooie jurk aan om te vieren dat ik leven heb gekregen en stapte ik voorzichtig op m’n pumps door ’t modderveld van de camping op weg naar het restaurant in Clervaux.

Advertenties

18 gedachten over “15 augustus

Voeg uw reactie toe

  1. Wat een prachtig blog, Mirjam! Volgens ons (Janneke en ik) herkenbaar voor veel geadopteerden. En jij kunt het dan ook nog heel mooi onder woorden brengen!. Bedankt!

  2. Wat heeft jouw Schepper je veel moois meegegeven! O.a. je kwetsbaarheid waardoor je zo’n moeilijk iets als je onzekere en verdrietige begin open durft te gooien. En, terwijl ik je niet eens ken, heb ik al zoveel meer prachtige gaven gezien die in je functioneren. Van harte gefeliciteerd nog met je 37e verjaardag! Ik wens je een HEERlijk, groeizaam nieuw levensjaar toe…

  3. Beetje laat misschien, maar alsnog gefeliciteerd, hoewel ik niet weet of dat gepast is, gezien jouw geboortedag. Maar je bent toch goed terecht gekomen, das toch goed om te weten.
    Anderen zijn ook niet gewenst bij hun geboorte,,maar worden niet afgestaan.
    En dan is het leven lijden.
    Dat is jou gelukkig bespaard gebleven al zal het ook niet altijd gemakkelijk geweest
    zijn.
    Wens je veel geluk en sterkte de komende 37 jaar. ,

    1. Dank voor je reactie, Sytze. Inderdaad, ik realiseer me ook heel goed dat dit mijn verhaal is en dat mijn ‘valse start’ een goede wending heeft gekregen. Dat is niet iedereen gegeven…

  4. Wat verwoord je jouw geboortedag, je verjaardag nu oprecht en kwetsbaar. Het ‘niet gewenst’ zijn hakt erin en zal denk ik altijd diep in je voelbaar blijven al kun je het nu ook een plek geven. Ik vind je een mooie, oprechte bijzondere vrouw en ik prijs me gelukkig dat ik jou heb mogen ontmoeten! Dat zegt alles over jouw persoonlijkheid, Mirjam.

    Lieve groet,
    Anita Addink

  5. Hoi Mirjam,
    Dank je voor je mooie verhaal. Het heeft de afgelopen zondag de hele dag mijn gedachten bezig gehouden. Ik heb weer nagedacht over de wortels van ons zijn. Over de kracht van de liefde en genegenheid die we als mens kunnen ontvangen. Je zou zeggen: de kracht van de liefde is heel heel sterk. Gods woord is daar heel stellig in. Ik ga je kort een verhaal vertellen. In het verhaal ligt een vraag, die ik je niet expliciet wil stellen omdat ik je niet persoonlijk ken en je daarom heel zorgvuldig wil benaderen
    Lang geleden kwam er een meisje bij mij in de klas en tijdens de kennismakingsweek kwam ons klassegesprek op verjaardagen. Gaandeweg het gesprek werd ze steeds stiller. Toen de andere kinderen weg waren, vroeg ik wat er aan de hand was. Haar reactie was: “Ik ben afgestaan/weggegooid.” Ze zei niet: “ik ben geadopteerd / opgenomen in een gezin”, nee, “ik ben weggegooid!” En daar stond ik met al mijn pedagogische vaardigheden, een mond vol tanden en een weggegooid kind. Het meisje keek me vragend aan en verwachtte antwoorden, geen flauwekul, maar bevredigende antwoorden. We hebben met elkaar gesproken, we hebben samen vragen gesteld, gezocht naar antwoorden, gesprekken gevoerd: blije, verdrietige, boze gesprekken, soms berustend, dan weer opstandig. We hebben vier jaar, zo lang als haar opleiding duurde gesproken, en nu spreken we elkaar nog. Ze is nu een gelukkige moeder van drie kindjes.
    Ik vertel je dit omdat je verhaal me raakte, en ik zag het beeld van een mevrouw die feestelijk gekleed was omdat ze iets te vieren had. Nogmaals, van Harte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: