Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Wat sport wel lukt en de kerk niet…

Maandag 16 juni 2014 vergaderde de kerkenraad van de Gereformeerde Kerk Ottoland. De voorzitter, Ron Houweling,  opende deze vergadering met onderstaande woorden. Ik deel ze (met zijn toestemming), omdat zijn verlangen – verwachtingsvolle blikken, focus op God, een leven en geloven dat verandering brengt, mij aanspreekt:

Hoe komt het toch dat ik afgelopen vrijdagavond (13 juni 2014) bij mij thuis maar stoelen moest bijslepen voor en tijdens de wedstrijd Nederland-Spanje? Hoe komt het dat toen ik een dag later de foto’s van het gezelschap terug keek, iedereen, werkelijk iedereen, gefocust was op die grote televisie? Verwachtingsvolle blik in de ogen, glimlach van oor tot oor… Nee, op zondagmorgen krijgen wij het nauwelijks voor elkaar om onze kinderen te mobiliseren voor de kerk. Hoe anders deze avond: “Pa moet ik nog helpen… Heb je hier aan gedacht… Goh, het duurt toch wel lang voor de wedstrijd begint… “

Lees ik tot overmaat van ramp een dag later in de bijlage “letter en geest” van Trouw, dat sport de rol van religie heeft overgenomen. Lege kerken, volle stadions! En wat te denken van opmerkingen als:  mensen zijn van nature niet religieus, maar sociaal. Het gevoel in een stadion is niet anders dan dat in de kerk. Sport draagt ook bij aan een maatschappelijke moraal. Zowel in de kerk als op een sport club wordt tegen je aangepraat hoe je dingen moet doen.

Oke, er zit verschil in. Bij sport gaat het om competitie, om winnen, kampioen worden. De christelijke boodschap is om de ander de linker wang toe te keren. Wat ik me dan afvraag… Gaat het hier dan mis? Zijn we te soft? Of overschatten we de morele werking van sport en onderschatten we die van het christendom? Waarom is het zo vanzelfsprekend dat wereldwijd het voetbalspel wordt gespeeld met dezelfde regels, regels die zelfs in China, Tibet en Noord Korea worden geaccepteerd? Bij geen enkele wereldgodsdienst worden de regels op een zelfde manier geaccepteerd.  De voetbalfinale zal naar schatting door 900 miljoen mensen bekeken gaan worden. Een getal waar alle wereldgodsdiensten bij elkaar jaloers op zullen zijn.  Die zijn hier niet toe in staat!  Wat doen we verkeerd?

Ook in onze eigen gemeente, als ik hier naar de gezichten van de gemiddelde kerkganger kijk, zie ik een weinig verwachtingsvolle blik in de ogen. Brengen we als kerk, als christenen domweg onze boodschap verkeerd? Wat is het toch? Wat is het toch?

Heer, aan het begin van deze kerkenraadsvergadering komen wij tot U. Als dankbare mensen, met verwachtingsvolle blikken, focus op uw kerk, met een glimlach van oor naar oor, Heer, tenminste, het is onze wens, dat wij vanuit die houding met elkaar mogen vergaderen over het werk van uw kerk, over werk wat in onze kerk gedaan moet worden. Heer, we zijn een kleine geloofsgemeenschap en hebben niet de illusie dat we de wereld vanuit Ottoland kunnen veranderen. Maar Heer, voor sommigen mensen in onze directe omgeving kunnen we het verschil wel maken. Laten we daar dan mee beginnen. Gesterkt door uw kracht, door uw liefde, door uw barmhartigheid. Amen.

Maar u, geliefde broeders en zusters, moet uw leven bouwen op het fundament van uw zeer heilige geloof. Laat u bij het bidden leiden door de heilige Geest, houd vast aan Gods liefde, en zie uit naar de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, die u het eeuwige leven zal schenken. Ontferm u over wie twijfelen en red anderen door hen aan het vuur te ontrukken. [Brief van Judas, hoofdstuk 1 vers 20 t/m 23]

Advertenties

3 reacties op “Wat sport wel lukt en de kerk niet…

  1. ds Greet van 't Slot
    18 juni 2014

    We houden zélf de gekte in stand door er aan mee te doen. Dit gedrag nemen kinderen maar al te graag over. Het is veel vrijblijvender dan geloven en naar de kerk gaan…….want geloven in God maakt vrij én verplicht…….

  2. Mathijs van Meerkerk
    21 juni 2014

    Bij voetbal kun je alles er van weten en dat er toch onverwachte dingen gebeuren. Voor de kerk is het precies andersom je neemt een 1500 jaar oud boek en stopt dan met nadenken. 1 Tessalonicenzen 5:21

  3. Margriet
    28 juni 2014

    We zijn in slaap gesukkeld ondanks alle vernieuwingen enz.! Samen van de weg! Net als de 5 dwaze maagden uit de gelijkenis. Gelukkig zijn er ook nog mensen die wel olie in hun lamp hebben maar je moet ze wel met een lampje zoeken. Net het boek gelezen van Emiel Hakkenes ” God van de gewone mensen” gr. Margriet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: