Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Eeuwigheidszondag 2013

“Adem houdt op,
Warmte wordt kilte
Diepe kilte als van dood
En lachen wordt stilte
Echo van vragen
Dat geen antwoord vindt.
Maar een mensennaam
Kan niet vergaan,
Niet verzinken in oneindig niets.
Jouw naam
Heeft klank en toon gezet
In het muziekstuk van ons leven.
We zullen zo ver van jou
En de jouwen verdergaan
In gemis,
Maar ook in vertrouwen dat leven leven wordt
Als er maar genoten wordt,
Gevochten en geknokt,
Geliefd en gelachen.

Zo wordt jouw naam
Een witte roos aan ons hart,
Bloeiend voor altijd,
Geurig en welriekend,
Maar ook doornig stekend,
Want jij bent er niet
Als wij jou roepen;
En ons zoeken
Zal nooit vinden worden,
Geen samen lachen
En geen raken meer.
Maar in de stilte
Zul jij bloeien aan ons hart
Als schitterende herinnering,
Levend, tegen alle weerwil in.
Neen, vergeten zullen wij jou niet “.

(Gerard Oostveen – Een witte roos)

Op Eeuwigheidszondag gedenken we de mensen die overleden zijn. Mensen die gemist worden. Dit jaar hebben we in onze gemeente twee gemeenteleden moeten afstaan aan de dood. Ook zijn er gemeenteleden die dit jaar een dierbare hebben verloren. Hun namen hebben geklonken voor God, in het midden van zijn gemeente.
Maar, op Eeuwigheidszondag staan we niet alleen stil bij de mensen die dit afgelopen jaar overleden zijn, maar ook bij hen die al eerder zijn overleden. Ook dit verlies blijft, ook daar mag plaats en ruimte voor zijn. 

Eeuwigheidszondag1

We hadden van te voren in de kerkbanken papieren rozen neergelegd en pennen, zodat mensen daarop konden schrijven wie zij missen en wat zo mooi en bijzonder was aan diegene. Er stonden grote, glazen schalen met water klaar waar een drijfkaarsje in de vorm van een bloem in gelegd kon worden. De kaarsjes werden ontstoken aan de Paaskaars, want de Paaskaars herinnert aan de opstanding van Jezus Christus, aan Hem die leeft in het Licht van de Eeuwige en die glans aan onze ogen schenkt. De papieren bloemen mochten mee naar voren genomen worden en aan de kale takken worden gehangen: zoals bloemen kleur geven aan struiken en planten, zo geven de mooie herinneringen kleur aan “de kale takken” van ons gemis.Als laatste werd er een kaarsje aangestoken voor allen die gestorven zijn, maar hier niet bij name genoemd en niet door één van ons herdacht…

 Eeuwigheidszondag2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 27 november 2013 door in Gereformeerde Kerk Ottoland en getagd als , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: