Over leven in een pastorie

…van een vrouw die haar handen vol heeft…

Toewijden versus toekijken

Dit is de tijd waarin onze kerkenraad op zoek gaat naar nieuwe ambtsdragers. Ieder jaar opnieuw een martelgang, want er worden heel veel gesprekken gevoerd voordat de verschillende vacatures vervuld zijn en vaak is het zo dat al die gesprekken ook niet eens tot het gewenste resultaat leiden en blijven er vacatures open staan. En niet alleen in de zoektocht naar nieuwe ambtsdragers is dit een probleem: in het hele vrijwilligerswerk is dit merkbaar.

Volgens mij kent iedere gemeente deze problematiek: steeds minder mensen zijn bereid om een ambt of andere vrijwilligerstaak op zich te nemen. Daarbij wordt het werk in de kerkelijke gemeente niet minder, dus dat betekent dat hetzelfde werk door minder mensen gedaan moet worden. Iedereen heeft natuurlijk zijn of haar eigen reden om ‘nee’ te zeggen, maar ‘ik heb het al zo druk’ of ‘daar ben ik niet geschikt voor’ zijn veel gehoorde redenen. Nu is het niet mijn bedoeling om die redenen in twijfel te trekken. Maar ik denk dat we als Protestantse Kerk een groter probleem hebben, want hoe komt het anders dat dezelfde drukbezette mensen zich soms wel inzetten voor de sportclub en niet voor de kerk of hoe komt het anders dat dezelfde verlegen mensen wel vrijwilligerswerk willen doen in de gemeente zonder dat ze daarvoor ambtsdrager hoeven te worden.

Als kerk vragen wij van onze leden dat zij zich inzetten tot opbouw van de gemeente van Christus, maar als kerk zijn wij er niet zo goed in om mensen ook op te leiden voor die taak. We vertrouwen allerlei verantwoordelijkheden toe aan vrijwilligers, maar verzuimen om hen daarin te coachen en te scholen. Ongetwijfeld zullen er gemeenten zijn waar dit wel volop gebeurt, maar eerlijk gezegd ken ik die niet binnen de Protestantse Kerk in Nederland…

Ik denk dat dit te maken heeft met onze protestantse traditie: sola fide, sola scriptura, sola gratia. De nadruk is daarbij sterk komen te liggen op het behoud en op de bekering. Heel plat gezegd is het ’t belangrijkste dat je gelooft dat Jezus voor jou en om jou gestorven is en opgestaan. Maar daar is natuurlijk lang niet alles mee gezegd. Want bekering alleen maakt mensen niet tot toegewijde gelovigen, die zich volop inzetten voor God en zijn gemeente. Bekering is de eerste stap. Geloven dat Jezus voor jou en om jou is gestorven is de eerste stap. Geloven dat Hij waarlijk is opgestaan is pas de eerste stap. Geloven dat God zoveel van jou houdt dat Hij zijn Zoon gegeven heeft, is pas de eerste stap.

Met die stap begint het pas, want leerling zijn – dat is een heel proces. Je alleen inschrijven op school en in de schoolbank gaan zitten, maakt je nog geen leerling. Leerling ben je door deel te nemen aan het leerproces, door je best te doen de leerstof tot je te nemen en toe te passen. Je zou kunnen zeggen dat veel kerkgangers de ‘basisschool van het geloof’ wel doorlopen hebben: veel mensen weten wat geloven inhoudt, hebben enige kennis van de bijbel. Maar dan… Christen zijn, Jezus volgen is meer dan alleen het ‘weten’. Er moet een beroepsopleiding volgen die mensen klaarstoomt om te leven als christen.

De twaalf leerlingen van Jezus volgen deze opleiding: na drie jaar ‘beroepsonderwijs’ is er één uitvaller (Judas), maar de rest is klaar om als een toegewijde volgeling verder te gaan. Klaar om zelf richting te wijzen, klaar om te onderwijzen, klaar om anderen volgeling van Jezus te maken. Volgens mij vinden wij het belangrijk dat anderen de keuze maken voor het christelijk geloof en wanneer mensen in het openbaar hun geloof belijden, dan is het voor ons duidelijk dat zij die keuze gemaakt hebben. Maar in hoeverre ben je dan ook een toegewijde volgeling? In hoeverre ben je dan ook bekwaam en gemotiveerd om anderen richting te wijzen, te onderwijzen, te ondersteunen in hun geloofsweg? In hoeverre ben je dan ook een apostel? Want dat is de geloofsgroei die je in het Nieuwe Testament ziet: van discipel (leerling) worden elf mannen apostel (gezondene). De meeste van ons zijn te bescheiden om zichzelf als apostel te zien – die gave dicht lang niet iedereen zichzelf toe. En natuurlijk is het zo dat niet iedere gelovige dezelfde gaven bezit – daarom zijn er ook verschillende ambten en functies en taken in de kerkelijke gemeenten. Tegelijkertijd is wel iedere gelovige beeld van God in deze wereld, geroepen om op zijn of haar manier Gods licht in deze wereld te laten schijnen.

Het is mijn verlangen dat gemeenteleden, kerkgangers de bescheidenheid, de schaamte – of welke belemmering hen ook hindert – van zich afschudden en in plaats van toe te kijken, toegewijd God, gemeente en wereld dienen. Anderen daarin voorgaan, de weg wijzen, inspireren en toerusten om zelf ook die stap te wagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 2 februari 2012 door in Gereformeerde Kerk Ottoland en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: